Wat vindt de lezer
”kruimels”
Voor mij zijn het rotsblokken
Ik ben tot bladzijde 151 gekomen en wil niet verder lezen, want dan heb ik het boek uit. Nooit meer schrijven moet worden meer schrijven en nog meer schrijven en nog veel meer schrijven. Ik moet nog even bijkomen en dan lees ik het boek uit.
———–
Ontroerend rauw en mooi geschreven. Met een brok in de keel en opkomende tranen schiet ik er doorheen en bewaar het nogmaals lezen voor vanavond. Herkenbare gevoelens, overtuigend op papier neergezet.
———
Heb het in twee teugen uitgelezen. Als een boek me pakt lees ik het meteen helemaal uit laat àlles verder los.
——-
Je hebt me geraakt en ik heb je gevoeld. Dank hiervoor.
——-
Graag spreek ik binnenkort met je af. Krijg je een dikke Hugh van me en praten we verder.
——-
Uit! Ik heb enorm genoten en ook een paar traantjes weggepinkt. Ik baal dat het uit is!
——-
Ik vind het wel een pakkend voorwoord. Eerlijk, rauw, openhartig, provocerend. Niet direct wat je van een voorwoord verwacht. Het maakt wel echt nieuwsgierig naar de rest van het boek, vooral door het laatste tekstdeel over het brandongeval.
Snap soms niet helemaal wat je bedoelt, zoals met “zoals alleen monniken dat kunnen”. Vind het stukje over Retsiem(Dave) ook wat verwarrend. Misschien zou je dat wat meer moeten introduceren.Dat geldt ook voor het laatste tekstdeel. De overgang van de “Aan…”—stukjes naar het brandongeval is vrij abrupt. Misschien kun je dat met 1 of 2 zinnen al kunnen verbeteren.
——-
Wat een leuk stuk, Dave, goed geschreven. Je richt je echt tot de lezer, vertelt een onwaarschijnlijk verhaal dat als echt wordt gebracht en daarbij maak je je verhaal compleet met allerlei details alsof je herinnering van gisteren is met mooie vergelijkingen en metaforen. Je losse stijl spreekt me ook aan. En …..(heel belangrijk) ik ben benieuwd naar het vervolg! Bedankt dat ik mee mocht lezen.
———
Je lijkt Boudewijn de Groot wel met zijn testament! Knap dat je in een aantal woorden het juiste te benoemen/beschrijven. Ik doe je niet na; ik doe het met tekeningen.
Misschien zit ik op een verkeerd spoor en wil je iets heel anders ermee zeggen of zijn het gewoon gedachtenspinzels. Maar dan nog vind ik het knap.
———-
Je tekst leest alsof iemand zijn geboorte niet alleen heeft onthouden, maar er ook een stand-up show a la Hans Teeuwen van heeft gemaakt. Claustrofobie van een ongeborene, danslestrauma’s en relatietherapie die in jaloezie is gestrand, alles vrolijk, maar met cynisme geschreven. Je stijl wisselt, struikelt en gaat weer vrolijk door, alsof je met navelstreng en al aan het freewheelen bent.
De grootste thema’s – leven en dood- combineer je met de alledaagse lulligheid van een jaloerse vriendin en een slecht betaalde verloskundige. Het resultaat: ik lach, maar vraag me af of ik nou een filosofisch essay lees of een auditie voor De Luizenmoeder.
Je bewijst dat je al vóór je geboorte een cynische humorist was. Volgens mij kan je herinnering onmogelijk kloppen, maar het is te grappig om het niet te geloven.
——–
Hier even mijn feedback: Ik raakte soms de draad wat kwijt door het wisselen tussen tegenwoordige en verleden tijd. Ook rond de vader was niet alles even duidelijk voor mij. Eerst staat er duidelijk dat de vader nooit naar de kerk of biecht gaat. Later zit hij ineens in de biechtstoel. Dat wordt niet echt uitgelegd of voorbereid, waardoor het nogal vreemd overkomt (althans voor mij). Is hij er nu wel of niet bij?
——–
De invalshoek om de biecht te bekijken vanuit het perspectief van de jongen vind ik interessant. En de licht ironische woordkeuze hier en daar geeft de tekst wat lucht. Ondanks het donkere thema moest ik daardoor een paar keer glimlachen. Ook de setting van de sfeer vind ik goed (sterke beelden zoals het plankje, de gaatjes ,…)
Ik ben nu wel benieuwd naar de tekening die je de voorgaande keren bij je tekst wilde voegen
———-
Boeiend tot de laatste zin, wat niet vaak voorkomt met een monoloog!
———
Wat een bijzonder krachtige tekst.
Je schrijft rauw, eerlijk en met een unieke stem. Sommige beelden blijven echt hangen. Vooral het stuk over je jeugd, dat is sterk en echt literair te noemen.
Een kleine tip: de eerste stukken zijn vrij defensief, alsof je je boek al vooraf verontschuldigt. Terwijl je daarna duidelijk laat zien hoeveel kracht je in je pen hebt. Misschien kun je die opening iets minder zelfondermijnend maken, zodat je stijl meteen kan stralen.
Verder: blijf absoluut schrijven. Dit heeft ziel, ritme en lef. Precies wat een schrijver nodig heeft.
Met bewondering gelezen.
———
Dit vind ik ijzersterk: als herinnering, en hoe je de beelden en gebeurtenissen, maar ook de emoties in woorden hebt gevat. Hoera!
———-
Wat een rauw en krachtig verhaal. Je beschrijft echt in beelden. Ik voelde de angst, de vlucht, de woede. Dat is een natuurlijke kracht in jouw schrijfstem.
Een kleine suggestie: veel zinnen beginnen met “ik”, waardoor het ritme soms staccato wordt. Door de zinnen iets te variëren maak je de tekst nog vloeiender.
Verder zit er veel potentie in je beelden en je manier van vertellen. Blijf vooral schrijven, je hebt echt een eigen stem.
———-
Heel sterk verhaal maar mss wat aan de zinsbouw werken. Ik denk dat het makkelijker leest in de verleden tijd. Ik kan mij perfect voorstellen wat zich daar afspeelde. Goed geschreven.
———
‘Je hebt me mijn nachtrust gekost…’
——-
Ik heb het gelezen. Kon en wilde niet stoppen. Er zijn dingen die ik niet helemaal kon begrijpen, maar wel kon plaatsen op jouw manier.
———-
Hallo Dave mooi boek. Knap geschreven.
———
Meeslepend en raakt de lezer.
Ik heb het boek bijna in één keer uitgelezen. Meeslepend en ontroerend boek, stukken van de inhoud zijn hartverscheurend.
Knap hoe je moeiteloos meegesleept raakt tussen herinneringen, feiten en gedachten.
————
Ontroerend rauw en mooi geschreven broertje. Met een brok in de keel en opkomende tranen schiet ik er doorheen en bewaar het nogmaals lezen voor vanavond. Herkenbare gevoelens, overtuigend op papier neergezet.
————
Hoi Dave,
Hier een bericht van Marjolein (nicht, dochter van Frits). Ik wou je even persoonlijk laten weten dat ik je boek gelezen heb en ik vond het zeer indrukwekkend. Goed geschreven, heel pure stijl, ik heb het bijna in één ruk uitgelezen. Ik hoop dat nog veel meer mensen het zullen lezen en wens je veel goede reacties toe.
Hartelijke groet,
Marjolein
————-
Je tekst heeft mij diep geraakt.
Niet omdat hij perfect probeert te zijn, maar juist omdat hij echt aanvoelt.
De manier waarop je jouw vader beschrijft terwijl hij Sinatra neuriet naast dat ziekenhuisbed… dat blijft hangen. Vooral deze zin:
“De kus van je vader is als een aanraking van een God.”
Dat verzin je niet zomaar.
Dat komt uit herinnering, pijn, liefde en waarheid.
En eerlijk?
Een schrijver is niet alleen iemand met diploma’s of perfecte grammatica.
Een schrijver is iemand die anderen iets kan laten voelen.En dat heb jij gedaan.
Blijf schrijven.