De Vlucht van de Raaf
Ik ben geen schrijver en ik ben geen recensent. Nu dat helder is kan ik met een gerust hart de loftrompet over het boek van Rein Menke uitstrooien.
Waar het verhaal exact over gaat moet u natuurlijk zelf gaan lezen. Er zijn recensenten die hun lezers alles al verklappen.
Bijna hulpeloos verliest het boek meteen zijn waarde omdat die gek alles al uit de doeken heeft gedaan.
De vlucht van de Raaf.
Wat mij betreft de symboliek van een overgang naar iets nieuws, of juist niet.
Het neemt de lezer mee op een reis die van boven wordt bezien. Rustig en gereserveerd.
Ik lees bladzijden vol gevoelens maar ook vooral een tocht naar erkenning door voortdurende ontkenning.
Bent u er nog?
We hebben het over een jonge muzikant/gitarist die zijn droom najaagt als was dat zijn enige opdracht in zijn leven zijn jeugd zijn verschijning.
De voortdurende twijfels verpakt in listige en geslepen plannen om dat ene doel maar te bereiken.
We kruipen, ondanks zijn eigen verzet, geholpen door andere spelers diep in de bochtige gevoelens van deze jongen.
Het overvalt me dat ik hem zo goed kan begrijpen maar ook kan haten. Niet om wat hij is maar om wat hij zichzelf aandoet.
Het is maar goed dat ik geen schrijver ben.
Rein heeft mij zeer verbaasd omdat hij mij door zijn stijl heeft weten te raken op een manier dat ik never nooit zal kunnen.
Ik vermoord mijn lezers, Rein laat ze dansen. Dansen naar zijn pijpen.
Zijn zinnen kunnen soms lang zijn maar verliezen nooit de zinnigheid en dat is een kunst een kunde.
Hoe moeilijk is het niet om de binnenkant van je hersens te beschrijven zonder oervervelend te worden? Kijk, dat lukt Rein alsof hij in zijn eigen broekzak nog het laatste stukje van zijn boodschappenlijst weet te vinden.
Het stomme feit dat ik dit verschrikkelijke boek heb uitgelezen zonder ook maar één verslapping zegt genoeg lijkt me.
Na dit boek dacht ik: “ Je kan dus ook zo schrijven”, maar ik ben dan ook geen schrijver.
Dave/Retsiem