Ik ben geen schrijver.
Ik ben geen tekenaar.
Ik ben geen recensent.
Dat verklaart direct mijn gebrek aan narcisme in een drietal zinnen.
Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel lezen.
Er zijn uitzonderingen en die heb ik gemaakt.
Gevangen in Woorden geschreven door Luna de Bresco.
Vrouw, vertrouw, berouw, ontrouw….
Meng er nog een hoop leugens doorheen en het zal zich ophopen in een puist op de kin van een narcist. Was het maar zo makkelijk.
De schrijfster Luna moet wel helemaal plat zijn geweest toen ze dit staccato verhaal schreef. Platgeslagen door alle frustraties, onbegrip en onverklaarbare griezelige momenten die haar relatie beheersten.
Een relatie met iemand die met gemak past in een doorgedraaide stompzinnige psychopathische narcist met ledematen.
Er mee leven is één ding er later over schrijven om welk gestoorde reden dan ook is subliem te noemen.
De diepgang lijkt soms slechts dertig centimeter maar voelt alsof de schrijfster je meesleurt in een ongelooflijk avontuur met scherpe steentjes op de bodem.
De schrijfster beheerst de kunst van het “niet-schrijven” en laat de lezers borrelen in zijn of haar eigen frustraties en vraagtekens.
Vanaf bladzijde één wordt je meegezogen in een afschuwelijke strijd die eigenlijk alleen maar verliezers kent. Persoonlijk kreeg ik het gevoel opgesloten te zitten in de woorden van een dagboek en dat de sleutel was weggegooid. Bij elke bladzijde bekruipt je het gevoel dat je niet gevangen bent in woorden, maar de woorden zelf de gevangenis zijn.
Het verhaal golft op en neer en lijken Luna niet sterker te maken al zou de lezer dat wel willen. Ik betrapte me er op dat ik wel eens keihard riep:”Fuck Luna, wat ben jij een muts”, maar dat zegt misschien meer over mij en daar ben je geen “recensent” voor.
De stijl kan ik beschrijven als een rit met een sneltrein waar het eindstation telkens verplaatst wordt. In een hoog tempo werd ik door het verhaal geperst.
Zeer goed leesbaar met enorm veel ruimte voor de lezers om er zelf mee aan de gang te gaan. En dan bedoel ik met emoties en zeker niet als een soort van lesboek “bevrijd jezelf van een Narcist voor dummies”.
Het boek heeft gangetjes die je geboeid houden zonder de vaart te verliezen.
De woorden zitten nog steeds gevangen in dit boek en dat maakt het ook meteen de moeite waard. Koop hem, lees hem, steel hem of gooi hem naar die sukkel van een man waar je al een tijdje mee woont.
Persoonlijk hoop ik dat u net zo kan genieten van Luna haar verhaal als ik, ook al weet je dat het einde nog niet in zicht is.
Elk woord dat ik er uit heb gegooid is voor 100% gemeend. Er is geen slagroom toegevoegd die u er zomaar vanaf kan likken. Voor dit boek moet je wat doen en dat is niet altijd even leuk.
Mijn recensie zit er op. Doe er mee wat u wilt maar stap er niet zomaar overheen want Luna zal je raken tot op het bot.
Bijna de titel van mijn volgende boek.
Retsiem